Marino Keulen | Open VLD Lanaken
Burgemeester Lanaken & Parlementslid Vlaams Parlement

GOESTING IN DE TOEKOMST!
E-mail | Facebook | Twitter | Google+ | Video

dinsdag 22 augustus 2017

Interview van mijn vrouw met Belang van Limburg


“Ik ben nu eenmaal zijn grootste fan”

Pagina 12
Het Belang van Limburg/Oost, Het Belang van Limburg/Genk, Het Belang van Limburg/Zuid-West, Het Belang van Limburg/Hasselt, Het Belang van Limburg/Zuid-Oost, Het Belang van Limburg/Noord, Het Belang van Limburg/West
Het is even rijden naar Uikhoven, een piepklein dorp in het prachtige Maasdal. Ik volg de kleine holle wegen en paadjes die eruit zien alsof er nog met paard en kar wordt gereden en ik vraag me af of ik nog wel juist zit. Maar jawel, een half uur nadat ik de provincieweg heb verlaten, arriveer ik in een gehucht met - letterlijk- elf straten. Plaats van afspraak is een geweldige taverne, zo eentje dat je alleen nog maar ziet in mooie, romantische films. Café Udec-Hove ligt net naast de Maas, nabij het oude veerpont naar Geulle.
Een malse regen valt uit de lucht, wanneer ik zonder paraplu en met open zomerschoenen naar binnen vlucht. “Dat is pech hebben”, verontschuldigt Gerry Janssen zich, “net was er nog een stralende zon. Wil je een tas koffie?” De vrouw staat me onder het afdak af te wachten en troont me mee naar binnen. Ze is tot in de puntjes verzorgd. Haar donkerbruine haar is onberispelijk geknipt in een strakke bob, haar kleding is sportief-chic. Geen vloekende kleuren of schreeuwerige accesoires, het plaatje klopt. Dit is dus de levensgezel van ex-minister en burgemeester van Lanaken, Marino Keulen, bedenk ik. Vreemd toch, hoe je als journalist sommige politici al ontelbare keren hebt geïnterviewd, zonder dat je maar het minste idee hebt van wie hun partners, kinderen of familie zijn.

“Heb je het makkelijk gevonden?” vraagt Gerry bezorgd. Ik knik. “Zonder gps zou het natuurlijk allemaal veel avontuurlijker zijn geweest”, geef ik toe. Ze lacht.

“Ik ben hier opgegroeid en ik ken hier elk hoekje en gaatje. Ik hou van deze plaats, iedereen kent iedereen. Mijn vader was hier zelfstandig aannemer, mijn moeder was huisvrouw. Dat ging in die tijd zo. Zij zorgde voor de opvoeding van mijn broer Ronny en mij en door haar moest mijn vader zich niks aantrekken van de rompslomp van het huishouden. Wist je trouwens dat mijn vader een concurrent was van Marino's vader? Hij komt ook uit een aannemersnest.”

Gerry kent een makkelijke jeugd. Eerst naar het Instituut Maria Opdracht in Maasmechelen, daarna Latijn-wiskunde in het Lyceum van Genk, om zich tenslotte te smijten op een architectuuropleiding in Hasselt.

“Ik heb een aardje naar mijn vaartje. Ik hou ervan om te bouwen, ik ben een doener. Helemaal anders dan mijn broer, die wel een pietje precies is en graag met paperassen werkt. Hij is dan ook informaticus geworden, ik architect. Let op, dat was niet zo simpel om bij mij thuis architect te zijn, want mijn vader wist het altijd beter. Al moet ik achteraf gezien toegeven dat het heel vaak klopte wat hij zei. Tenslotte had hij de klei in zijn handen gehad, hij had alles zelf vastgepakt. Zo'n man kan je niks meer wijsmaken.”

Ben je na je studies in het bedrijf van je vader gaan werken?

“Nee. Ik heb eerst een stage gedaan bij Schellens, een architectenbureau in Maasmechelen dat voor o.a. Ford werkte. Daarna ben ik gaan werken bij Van Looy construct in Sint-Niklaas en ook nog even 'uitgeleend' aan Petrofina en dan ben ik naar Brussel getrokken om aan de slag te gaan bij architectenbureau GUS. Dat was ver van ideaal, want ik kende Marino toen al en we zagen elkaar enkel nog in het weekend. Daarom heb ik de keuze gemaakt om dichterbij te komen werken en ben ik aan de slag gegaan bij Het Maaslands Huis. Ik was verantwoordelijk voor het onderhoud van ca. 2.000 sociale woongelegenheden en de nieuwbouwprojecten.”

Wilde je niet liever het familiebedrijf overnemen? Dat lag toch voor de hand?

“Tja, hoe komt zoiets? Het leven loopt zoals het gaat. De aandelen worden verdeeld, ik was met andere dingen bezig. Dat zou trouwens helemaal een onmogelijke combinatie geweest zijn met Marino's carrière. Ik heb zeventien jaar graag gewerkt bij Maaslands Huis. (mijmert) Nee, het is goed zo, ik heb van niks spijt. Al denk ik dat mijn vader daar misschien stiekem op gehoopt had.”

Vier jaar geleden besluit Gerry om een sabbatjaar in te lassen. Om er wat meer te zijn voor haar moeder en om meer tijd te kunnen doorbrengen met haar man.

“Ik had net de kaap van vijftig genomen en ik vroeg me af wat ik nu eigenlijk nog allemaal wilde doen in mijn leven. Voor mijn moeder zorgen was een ding, want familie is voor mij het belangrijkste dat er is. En ik wou eindelijk meer ruimte om er te zijn voor Marino. Nu, vier jaar later, ben ik nog altijd niet terug aan het werk en dat bevalt me prima.”

De zorg voor Marino? Wat doe je dan allemaal?

“ (glimlacht) Je vindt dat blijkbaar vreemd? Ik smeer elke dag zijn boterhammen en ik zorg ervoor dat er lekker eten op tafel staat. Ik hou rekening met zijn agenda en als het heel laat wordt, maak ik iets klaar dat makkelijk opgewarmd kan worden. Door mij moet hij zich niks meer aantrekken van alle praktische dingen, het huishouden en de tuin en kan hij zich volledig concentreren op zijn politieke werk. Dat vind ik fantastisch. Noem me gerust een zorgend type, ik voel me hier heel goed bij.”

Ze spreekt met veel warmte terwijl ze vertelt en je kan zien dat ze meent wat ze zegt. Hier zit een vrouw met een lange carrière, die oprecht gekozen heeft voor een ander leven.

En dat is mooi om te zien.

“Dank je. Ik kan nu ook mee naar al zijn meetings en optredens en we hebben veel meer aan elkaar als koppel. Ik kan citytrips voorbereiden en ik luister naar hem wanneer hij een speech of een debat heeft voorbereid. Dan ben ik een klankbord en als het goed is, geef ik zelfs een applaus op het einde. Ik ben nu eenmaal zijn grootste fan.”

Hoe zijn jullie elkaar ooit tegen het lijf gelopen?

“Dat was tijdens de kiezelfeesten. Het was de laatste dag en dan wil niemand stoppen of de eerste zijn die naar huis gaat. Iedereen kwam uiteindelijk naar hier afgezakt, naar dit café, terwijl wij ervan door gingen. We ontsnapten naar het 'bénkske aan de Maas'. Dat is hier legendarisch. Het is een klein bankje wat verderop aan het veerpont. Dat zag er toen nog heel anders uit. Het waren niet meer dan wat planken vastgemaakt aan twee bootjes die op en af voeren. Daar hebben we heel de nacht gepraat en gelachen. Het klikte tussen ons, dat is het minste wat je kan zeggen. Toen ik rond zeven uur thuis kwam, vroeg mijn moeder of ik nu al ging werken. Ze had er geen flauw benul van dat ik pas arriveerde. Maar om heel eerlijk te antwoorden op je vraag: ik had hem eigenlijk al een jaar eerder gezien, samen met Patrick Dewael. Marino had toen een heel dikke snor en dat vond ik maar niks. Daar knap ik echt op af. Nee, met zo'n snor had het nooit iets kunnen worden. Maar gelukkig heeft hij die uiteindelijk afgeschoren. (lacht)”

Anders had hij misschien nooit de titel van meest sexy politicus van Vlaanderen gekregen. Wat vond je daarvan, toen je plotseling de partner was van de meest begeerlijke man in de Wetstraat?

(blaast) “Pff! Waar halen ze het uit! Wie verzint nu zoiets? Was dat een grap ofzo? Marino is toch geen playboy!”

Nee, maar het kan de jaloezie doen opwakkeren. Ben jij jaloers?

“Amai, stevige vraag. Ik denk het niet. Natuurlijk komen vrouwen vaak naar Marino, hij betekent ook iets. Hij is sterk en hij doet zijn werk bijzonder goed. Maar straks, als dat er niet meer is, dan zie je die vrouwen niet meer. Dus wat is het waard? Marino ziet dat trouwens zelf niet, behalve als ik hem erop wijs of wanneer het er echt vingerdik bovenop ligt. Als er zo'n dame werkelijk rond hem hangt, vraag ik me soms wel af of ze denken dat ik achterlijk ben en dat ik het niet zie. Dan durf ik Marino wel eens met een voetje aan te stoten.”

Dus toch een beetje jaloers? Daar is niks mis mee, trouwens.

“Betrapt zeker? Och, niet meer dan iemand anders, denk ik. Zoals de meeste mensen.”

Jullie hebben bewust gekozen voor een leven zonder kinderen. Waarom?

“We waren daar gewoon niet mee bezig. Pas op, ik zie graag kinderen, maar ik mis het niet. We zijn nu veel vrijer en het leven is rustiger. We kunnen ons ook veel meer op elkaar focussen als koppel. En het mag voor sommigen hard klinken - en dat is zeker niet de bedoeling- maar ik heb die moedergevoelens gewoon niet. Moet iedereen dat niet voor zich uitmaken? Voor ons was dit de juiste weg en het voelt goed zo.”

Binnenkort zijn er weer verkiezingen, ben je daar actief mee bezig?

“Natuurlijk, dat kan toch ook niet anders. Eigenlijk is het nu al begonnen, de sofagesprekken zijn er weer. Dan wordt er veel gepraat en gediscuteerd over de dingen waar mensen mee bezig zijn. Soms zit ik daarbij, soms niet. Ik vind dat een heel spannende periode. Je vraagt je voortdurend af hoe het zal gaan. Weet je, iedereen denkt dat de nationale politiek het zwaarste is, maar het lokale niveau is veel intensiever. Als burgemeester ben je dag en nacht met je gemeenschap bezig. Het is heel concreet en iedereen kent je. Ze staan ook vaak echt aan je deur hé, dat vergeet men soms wel eens. Ja, het wordt weer een spannende periode, maar meer dan heel hard je best doen, kan je niet doen. En ik? Laat mij maar zorgen voor de praktische kant van de campagne, dat de hemden gestreken zijn en de kostuums in de plooi zitten. Ik ben een contente mens.”

Lees hier het volledig interview.
Copyright © 2017 Concentra. Alle rechten voorbehouden